Lauvet

Eg ventar på bussen: Ein gamal mann står attmed. Det er tørt i lufta, tørt og kaldt; sola er skinande, himmelen blå. “Det er høsten nå,” seier mannen, ein nasal knekk i målet, det dei kallar sobert. Eg nikkar. Lauvet raslar rundt føtene våre.

Raudt, gult, brunt, meint å døy same året det vart fødd. Eg ser på mannen, det kvite håret, dei bleike auga. Rynkene, somme av dei djupe, andre fine som linene i lauvet. Eg tenkjer på kor mange fleire busstopp han har sett, kor mange fleire årstider, kor mange fleire kvinner, menn.

Nok eit blad fell; det treff meg i nakken og klamrar seg fast. Eg plukkar det vekk, gnir det mellom fingrane, kjenner knitringa. Når eg ser opp, er mannen vekke. Bussen er framleis ikkje komen.

Det er høsten nå.